BestuurdersBlog januari 2018 – Weekendschool

Op zondag 14 januari jl. mocht ik aan drie groepen kinderen van de IMC Weekendschool bij Tilburg University een gastles verzorgen. De kinderen waren afkomstig van verschillende groepen 7 van verschillende basisscholen uit de meest kwetsbare delen van Tilburg-Noord en -West. Kinderen met uiteenlopende culturele achtergronden. Ik dacht op voorhand dat ik hen iets kwam brengen, iets ging leren. Maar achteraf concludeer ik dat ik juist veel van hen heb geleerd.

In mijn gastles vertelde ik mijn levensverhaal. Een verhaal van een jongen met Surinaamse ouders die hun geliefde vaderland moesten ontvluchten op zoek naar veiligheid in Nederland. Een verhaal over een jeugd en leven met de nodige tegenslagen, verdriet en pijn. Maar ook een verhaal over liefde, hoop en geluk. Kinderen, hoe jong ze ook zijn, zijn veelal in staat te kiezen voor positiviteit en optimisme. ‘Durf te dromen!’ zei ik tegen ze. En dromen hadden deze kinderen genoeg. ‘Ik wil later archeoloog worden’, vertelde de een. ‘Ik wil later tolk worden en mensen als ik – ik ben drie jaren geleden uit Syrië hiernaartoe gekomen – te helpen.’

Wat deze en andere kinderen nodig hebben om hun dromen te verwezenlijken, is geloof in eigen kunnen, steun vanuit hun sociale omgeving (familie, vriendjes/vriendinnetjes, juf/meester etc.), goed en mensgericht onderwijs met oog voor hun specifieke kwaliteiten en talenten. Maar ook: positieve voorbeelden, rolmodellen waaraan ze zich kunnen spiegelen. Mensen met een vergelijkbare jeugd die hen zijn voorgegaan en laten zien dat het mogelijk is om dromen daadwerkelijk in de praktijk te brengen.

Hoe ongemakkelijk ik me er ook bij voel, ik word door verschillende mensen gezien als zo’n rolmodel. En daarom wilde ik de kinderen van de IMC Weekendschool meegeven dat ook ik ooit dromen had, maar onzeker was of ze wel uit zouden komen. Soms had mijn leven namelijk meer weg van een nachtmerrie dan van een droom. Ik vertelde dan ook openlijk over huiselijk geweld in mijn jeugd. Sommige kinderen spraken met dezelfde openheid over hun ervaringen daarmee. Ontroerd werd ik door het respect waarmee kinderen naar elkaar luisterden toen ze spraken over boze pappa’s en mamma’s die hen soms wel eens pijn doen. Ze luisterden naar elkaar, troostten elkaar en toonden begrip voor elkaar. Daar kunnen veel volwassenen in deze tijden van verwarring, verharding, geschreeuw en belediging nog iets van leren, zeker zij die primair via sociale media communiceren. Dat is mijn nieuwste droom: een wereld met meer verbinding tussen mensen, wederzijds respect en ‘zachtheid’. Geïnspireerd door de wijze kinderen uit Tilburg.

Dave Ensberg-Kleijkers

XHTML: U kunt deze tags gebruiken: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>